Make your own free website on Tripod.com
Oslobadjanje Konstantinopolja
Prenosi se da je Abdullah bin Basar Al-Khath’ami, prema predaji njegovog oca, cuo Poslanika (saws) kako kaze:

“Vi cete osloboditi Konstantinopolj, pa blagoslovljena neka je ta vojska i njen emir.” (Hadis zabiljezio Imam Ahmed)

Pokusaji oslobadjanja grada           

Ovih par rijeci koje govore o Allahovom (swt) obecanju, a o kojem nas je obavijestio Njegov Poslanik (saws), su tokom vremena motivisale muslimanske vojskovodke da se strastveno nadmecu u oslobadjanju ovog grada zeleci da njima pripadne cast gore-spomenutog Allahovog (swt) blagoslova.
Prva osoba koja je uspjela izvrsiti opsadu Konstantinopolja bio je Mu’avija, sin Ebi Sufjana. Desilo se to 34. godine po hidzri u vrijeme hilafeta Ali ibn Ebi Taliba (ra). Sledeci kome je to poslo za rukom bio je Mu’avijin sin, Yezid, 47. hidzretske, a poslije njega Sufjan ibn Avs 52. hidzretske godine. Slijedeca opsada se desila u vrijeme vladavine Omer ibn Abdulaziza, tacnije 97. godine po hidzri, a izvrsio ju je vojskovodja po imenu Salma. Opsada je takodjer izvrsena 121. godine u vrijeme dok je halifa bio Hisam ibn Abdulmalik, te posljednji put 182. godine tj. za vrijeme vladavine Harun El-Rasida, Allah mu se smilovao. Napadi na Konstantinopolj su nakon ovog prekinuti s obzirom da je islamska vlada pocela slabiti i razjedinjavati se, te je postala preokupljena borbom protiv unutarnjih i vanjskih neprijatelja koji su nastojali da je unicte.

Nakon preuzimanja vlasti od strane Osmanlija napadi na Konstantinopolj su ponovo poceli i redali se jedan za drugim. Ovi pokusaji oslobadjanja su ostajali bezuspijesni sve dok se nije pojavio vojskovodja koji je bio vrijedan casti i blagoslova koji je spomenut u navedenom hadisu. Desilo se to osam stoljeca nakon prve opsade, odnosno 16. Rabbi-ul-Evvela, 857. godine po hidzri, kada je osmanlijski sultan Muhammed El-Fatih, Allah mu se smilovao, krenuo na gradske zidine sa vojskom od 150 hiljada mudzahida koji su zarko zeljeli biti pocastvovani ispunjenjem blagoslovljenog obecanja. Njihova zarka zelja nije bila zasnovana samo na obecanju kojeg su nasli u hadisu: ova vojska je izvrsila sveobuhvatne pripreme kako bi uspjela osigurati pobjedu.

Historicar po imenu Ismail Hami Danshbund koji je bio suvremenik sultana Muhammed El-Fatiha pripovijeda:
Od momenta dolaska na vlast, sultan je provodio sate svake noci izucavajuci plan grada, trazeci strateske polozaje odbrane, trazeci slabe tacke od kojih bi se mogao okoristiti, te izrazujuci planove napada. Pored ovoga, sultan je memorisao sve predhodne pokusaje oslobadjanja grada, zatim vojskovodje koji su ih izvrsili, te razloge zbog kojih su propali…Nastavljao bi diskutovati sa svojim porucnicima i generalima detalje finalnog napada. Takodjer je naredio inzinjerijskim jedinicama izgradnju svega onog sto ce biti neophodno za oslobodjenje. Oni su izgradili velike topove koji su mogli ispaljivati brojne teske metalne kugle i bombe teske cak i do tri tone. Pored ovih topova sultan je izgradio jos dosta artiljerijskog oruzja specijalno u svrhu napada na Konstantinopolj i svo ovo oruze je imalo veliki znacaj u oslobadjanju grada.

Pored materijalnih priprema sultan je u svrhu povecanja morala kod svojih vojnika sa sobom poveo mnoge ucenjake tog vremena te veliki broj priznatih imama kao sto su bili sejh Al-Qourany i sejh Khisrawi. Oni su motivisali vojnike i bodrili ih na dzihad… sto se tice njegovih protivnika, sultan je odmah po dolasku pod gradske zidine naredio da se uci ezan za dzumu nakon cega je otpoceo namaz. Kada su Vizantijci vidjeli 150 hiljada muslimana kako za svojim vodjom padaju na sedzdu, i kada su culi prolamanje tekbira, poceli su se tresti zbog straha i brige. Njihov um je bio pobijedjen i prije no sto su bila pobijedjena njihova tijela.”

Tok bitke

Nakon sto je sultan podijelio i rasporedio svoju vojsku, poslao je svog izaslanika kralju Vizantije trazeci od njega predaju grada. Kralju je zagarantovana bezbijednosti svih zitelja, njihove imovine, zivota, vjere i casti. Nakon sto je vizantijski kraj odbio ispuniti sultanov zahtjev i muslimanima objavio rat, uslijedilo je 48 dana bombardovanja grada. Ovo je dovelo do rusenja nekih vanjskih zidina ali ne i unutarnjih. Pored ovog, grad se uspio oduprijeti na jos nekoliko operacija muslimanske vojske. Kada je kralj Konstantin shvatio ozbiljnost situacije, poslao je pismo Papi koji mu je u pomoc poslao 5 velikih brodova punih oruzja, namirnica i vojske…sto je doprinijelo podizanju morala kod branioca. Medjutim, njihova radost nije dugo trajala. Vec narednog jutra bili su iznenadjeni sa 80 brodova koji su im prisli kroz zaljev kojeg su Vizantijci bili zablokirali teskim lancima i utvrdili velikom vojskom. Sultan je bio predvidio ovakvu zastitu zaljeva te je svoje brodove prebacio kopnom tako sto je uz pomoc podmazanog drveta izgradio 6 milja dugu stazu preko koje su ogromni brodovi sa desetinama hiljada vojnika mogli nesmetano kliziti…sve dok nisu dosli do dijela zaljeva koji je bio iza neprijateljskih linija. U momentu kada su muslimanski brodovi ponovo zaplovili, vizantijska flota je vec bila u plamenu koji je bio prouzrokovan napadima otomanskih artiljerijskih jedinica. Uprkos svemu ovome, Konstantinopolj je ostao neosvojen. Sultan je ipak ostao uporan i naredio kopanje tunela putem kojih bi muslimanski vojnici mogli usi u grad. Ni ovaj plan nije urodio plodom jer su Vizantijci ubrzo saznali za ovaj pokusaj i onemogucili ga.

Vojnicka hrabrost

U svitanje novog jutra sultan je izdao naredjenje da se tajno oruzje koje je on licno izumio pripremi za upotrebu. Bili su to gigantski pokretni tornjevi visi nego gradske zidine. Svaki toranj je mogao nositi na stotine vojnika. Kada su Vizantijci vidjeli ove naprave, obuzeo ih je strah u  bjezenju da su muslimani u bitci poceli koristili neke demone. Nakon sto se muslimanska vojska uspjela probiti kroz srednje zidine i prisi blize gradu, branioci su bili u mogucnosti unistavati ove pokretne tornjeve bacajuci na njih neke hemikalije. Medjutim, otpor branioca grada poce slabiti i oni u noc udjose ispunjeni strahom. Kao rezultat, no provedose u crkvama moleci svog Gospoda da im u pomoc posalje plave andjele i na taj nacin od muslimana spasi Konstantinopolj. Za to vrijeme sultan je isao kroz borbene redove svoje vojske motivisuci mudzahide, podsjesajuci ih na hadis Poslanika (saws) i moleci Allaha (swt) da mu podari pobjedu.

Ulazak u grad

Narednog jutra doslo je do opsteg napada. Muslimani su poseli podizati svoje tornjeve i ljestve te slati projektile na unutrasnje zidine grada. Medjutim, gradska utvrdjenja i ocajnicki napori odbrambenih snaga su jos uvijek uspijevali odoliti svim napadima ostavljajuci sehidima na hiljade muslimanskih vojnika. Kada je sultan vidio koliki su ljudski gubitci u njegovim redovima naredio je povlacenje svoje pjesadije. U isto vrijeme je takodjer naredio neprekidan artiljerijski napad sve do polovine dana kada je, zarko bodreci svoju vojsku, izdao naredjenje za sveobuhvatnu invaziju. Muslimanska vojska je jos jednom krenula i ovog puta se nekolicina mudzahida uspjela probiti i uci u grad. Prvi medju njima bio je mudzahid po imenu Hasan Ulu Badi zajedno sa jos tridestet svoje brace. Medjutim, sa druge strane zidina ih je docekala kisa strijela i svi su pali kao sehidi. Muslimani se ponovo, skoro u bjegu, moradose povuci nazad.

Vaznost vojskovodje u bitci

Ono sto je slijedilo ukazalo je na presudnu ulogu vodje u ovoj bitci. Sultan je ustao i obratio se svojim vojnicima po uzoru na Poslanika (saws) za vrijeme bitke na Uhudu, te je licnim primjerom pokazao hrabrost govoreci: “Sinovi moji! Evo me ovdje, spremnog za smrt na Allahovom putu. Koji od vas zeli sehadet, neka me slijedi!”. Muslimani su potom, poput vode koja sikne iz puknute brane, krenuli za svojim vodjom ruseci pred sobom sve prepreke kufra. Nisu se zaustavili sve dok nisu usli u grad i u njemu ucinili da rijec monoteizma bude gornja… Na ovaj nacin pade grad Herakla koji je tvrdoglavo stojao pred muslimanima punih osam stoljeca…Tako u njega udjose, brisuci vizantijsku vlast i otvarajuci vrata Evrope pozivu Islama. Oni zabiljezise svijetlu stranicu u islamskoj historiji ispunjavajuci obecanje Allahovog Poslanika (saws) koji je, upitan o tome koji od dva grada cemo prvi osloboditi, Konstantinopolj ili Rim, odgovorio: “Heraklov grad (Konstantinopolj) ce biti oslobodjen prvi!” (Hadis prenosi Ahmed a njegovu autenticnost utvrdio sejh Albani.)



ISLAM